Untitled • •

เป็นครั้งแรกที่ไม่มี idea จะเริ่มเรื่องยังไง

ทั้งๆที่ในหัวสมองมีเรื่องอยากเขียนเยอะแยะ

เต็มไปหมดตอนนี้มีแต่ความรู้สึกว่างเปล่า...เหงา...

อยู่ในทีทุกวันเจ็บปวด เสียใจ เสียความรู้สึก

มีแต่ความรู้สีกแย่ๆ...ที่มันประเดประดังเข้ามา...

นึกถึงตอนก่อนที่จะมาที่นี่ ... คิดถึงว่าเคยลำบากและ

ลุ้นขนาดไหนกว่าจะได้มาด้วยกัน ...

เวลา 9 เดือนล่วงเลยไปไม่มีอะไรที่เหมือนเดิม

รู้สึกทุเรศทุกครั้งที่นึกถึง ไม่คิดว่าคนๆนึงที่เราไว้ใจ , เชื่อใจ

จะเปลี่ยนไปได้มากมายขนาดนี้

หรือ จะไม่ใช้คำว่าเปลี่ยนดี

อาจจะเป็นตัวของตัวเองอยู่แล้วเพียงแต่ตอนนั้นเราไม่เลือกที่จะมอง
ตลอดเวลา 11 เดือนที่อยู่ด้วยกันมีคำว่า "แฟน"

ระบุฐานะแต่เธอไม่เคยปฎิบัติกับเราเหมือนแฟน

มีวันครบรอบหนึ่งวัน...(ไม่รู้จะมีไปทำซากอะไร)

วันนั้นคือวันที่ซื้อของขวัญให้ นึกถึงขึ้นได้ว่า

เคยคบกันมาระยะเวลาเท่าไหร่แล้ว

...นอกนั้น 30 วันไม่เคยมีความหมาย...

เธอไม่ปฎิบัติต่อกันเหมือนแฟน

...เธอไม่ใส่ใจ...เธอไม่จับมือ เธอไม่กอด

เธอไม่หอมแก้มทุกครั้งเราต้องเป็นฝ่ายเข้าหา

ทุกครั้งเราต้องเป็นคน "ขอ" ทุกครั้งเราต้องเป็นคนบอก

เธอไม่เคยคิดจะจับมือกันหรือแสดงออกว่าเรา

คือ "แฟน"ด้วยเหตุผลที่เธอบอกว่า "ไม่ใช่คนแสดงออก"
แล้วทำไมก่อนหน้านี้ที่รู้จักกันเธอถึงไม่เป็น
เธอเคยทำทุกอย่างให้ด้วยความเต็มใจ

แต่ทุกวันนี้เหมือนกับว่ามันเป็นหน้าที่

จะต้องทำเราไปทนอยู่กับคนแบบนี้ได้ยังไง

อยู่ในห้องด้วยกันแต่ไม่สื่อสารกันเลย

ปล่อยให้ความเงียบมาทำให้เราหงุดหงิด

ไม่เลือกที่จะสื่อสารกับเรา...แต่สื่อสารกับคนอื่น
เราเคยเป็นคนแรก ... แต่จากเมื่อก่อนจนถึงปัจจุบันนี้

เราคือ "คนสุดท้าย" อ่านให้ดี ๆคนสุดท้ายที่เธอจะให้ความสำคัญ

คนสุดท้ายที่เธอนึกถึงคนสุดท้ายที่เธอให้ความรัก

คนที่เธอปล่อยทิ้งไว้ให้รอ...คนที่เธอไม่เคยให้ความสำคัญ
คำพูดแทงใจดำเธอพูดว่า
"ใช่บอกว่าจะช่วย...แต่ไม่คิดว่าจะต้องมาช่วยอะไรมากมายขนาดนี้"
คำพูดทุเรศๆของ คนเห็นแก่ตัว ไม่รู้ว่าหนังหน้า

และ จิตใจทำด้วยอะไรคนใจร้าย

ทิ้งเราให้อยู่คนเดียว ร้องไห้คนเดียว...มาตั้งนานแล้ว

ไม่เคยปลอบใจ ... ไม่เคยเห็นใจ ไม่เคย "ขอโทษ" ไ

ม่เคยพูดแม้แต่กระทั่งคำว่า "ขอบคุณ"

ไม่เคยเห็นความดี เห็นแต่สิ่งเลวของคนอื่น...

แต่ยกตนว่าเป็นคนดี เป็นคนเก่ง...
กูเลว ... แค่ตรงที่ทำร้ายให้มึงเจ็บ

แต่กูก็ไม่ได้เป็นแบบนี้ตั้งแต่ต้น กูเลว...

ที่กูไม่ใช่ผู้ดี กูใช้คำหยาบ แล้วเวลาที่กูพูดดีๆ

กับมึง ... มึงเคยคิดถึงมั้ย กูเลว... เพราะกูเอาแต่ใจ

นอกนั้นแล้วมีตรงไหนที่กู "บกพร่อง"

บ้างเคยมั้ยที่กูจะไม่ดูแลเวลามึงเจ็บป่วยเคยมั้ยที่เวลามึงบอกว่าหิว

กูจะไม่หาอะไรให้กิน เคยมั้ยที่เวลามึงร้องไห้

กูปล่อยให้มึงร้องไห้คนเดียวแล้วมึงล่ะ...ซักครั้งนึงมีมั้ย

ที่จะปลอบใจกูกับคนที่ไม่เคยนึกถึง และ

ไม่คิดว่าจะใส่ใจกูบ้างขนาดกูพูดอยู่ บอกอยู่ตรงๆ

ว่าต้องการอะไร มึงยังไม่เข้าใจเลย...มึงยังทำให้กูไม่ได้เลย
ไม่เจอครอบครัวมาจะเป็นปีแล้ว

คิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ คิดถึงพี่น้อง คิดถึงเพื่อน...คนที่เค้ารักกู...
มึงเอากูมาที่นี่...กี่นานแล้วที่มึงละเลยกู

กี่นานแล้วที่มึงไม่สนใจกู

กี่นานแล้วที่มึงสนใจแต่ "ตัวเอง"

ขนาดกูแยกออกมาแบบนี้ ... เพราะอยากให้มึงสบายใจ

มึงยังใข้สมองที่เรียนปริญญาโทของมึงคิดอะไรดี ๆ

บ้างไม่ได้เลย ... ขอบคุณ ขอโทษ

จากปากมึงซักคำ กูยังไม่เคยได้ยิน
นี่แหละ คือ คนที่สัญญาว่ามันจะรักเรา นี่แหละ คือ

คนที่บอกว่าจะไม่ทิ้งเรา สุดท้ายแล้วเป็นยังไง ...

วันที่กูอ่อนแอใครดูแล มีใครที่พูดภาษาเดียวกันกับกูบ้างที่นี่มีใครเข้าใจกูบ้าง...
แล้วมึง ... มีเพื่อนคนไทยอยู่ที่นั่น คนที่พูดภาษาเดียวกัน ...

เข้าใจ
ส่วนกูโดนมึงทิ้งให้เผชิญโลกกว้างอยู่คนเดียวนี่ไง
คนเราก็ทำกันได้ ... มึงทำกูได้
วันนี้โดนทิ้งไม่เป็นไรหรอก ...

เวลาคงทำให้กูเข้มแข็งขึ้นบ้างนะ

เสียใจ...จนกูไม่มีน้ำตาจะออกแล้วจริงๆปลอบใจตัวเองอยู่ทุกวัน

ขอให้เรื่องเลวๆผ่านในไปเร็ววันแค่นั้นพอ
หน้านี้กูไว้อาลัยยให้มึงนะ คนที่เสแสร้งได้เก่งที่สุด

คนที่ตอแหลได้เก่งที่สุด...

คนที่โกหกได้หน้าด้านที่สุด...

คงไม่ต้องระบุชื่อนะว่าใคร . . . รู้ๆ กันอยู่แล้ว