3 weeks later • •

อยู่คนเดียวก็สบายใจดีนะถึงแม้จะเหงาบ้างในที
แต่ก็ไม่ต้องมาทนเห็นทีท่า "ซังกะตาย" ให้เสียอารมณ์
และ เสียสุขภาพจิต พยายามทำใจไม่ให้ เกลียด
แต่ขอบอกว่าทำไม่ได้เลย ไม่รู้ทำไมถึงได้ เกลี๊ยด เกลียด
คงเป็นเพราะทนความ "ตอหลด ตอแหล" ของคนประเภทนี้ไม่ได้


อยู่ที่นี่ทำให้เรารู้อย่างนึงเวลาที่เราล้มแล้ว
มักจะมีคนมาข้าม และ หัวเราะเยาะเราเสมอ
ทำยังไงให้เราลุกขึ้นมาได้ไวๆ เท่านั้นเอง
สังคมคนไทยที่นี่ บอกตรงๆว่าแย่ว่าเมืองไทยเยอะ
เพราะคนไทยที่แหละมักจะทำร้ายกันเอง


รู้สึกดีที่ยังมีคนรัก และ เป็นห่วง
วันแรกที่ล้มลงไปเหมือนหัวใจโดนย่ำยีเลย
รู้สึกสงสารตัวเอง และ ห่อเหี่ยวสุดๆ แต่ก็ยัง
มีเพื่อนๆ พี่ๆ ที่คอยเป็นกำลังใจให้ไง
... มีใครบ้างนะ ...


ป๊า กับ แม่ ขอบคุณที่รักลูก และ ไม่ตำหนิลูก



ขอบคุณ Tina , พี่ซา , พี่แหม่ม + เจย์
พี่ป่าน + ลุง , น้องปลา , น้องโบ + เมย์
จิงซ์ซี่ + พี่หลิง , หลิงหลิง + เบนซ์
เก๋ + ปุ้ย , ปอ (หลงเอ๋อ)
... คำพูดผ่านหน้าจอบางทีก็ทำให้มีกำลังใจ ...


รู้สึกดีที่ยังมีคนรัก และ ห่วงใยเราจริงๆ


...ขาดใครไปบ้างอย่าถือสา...


ขอบคุณ พี่ปรายปรางค์
กลอนของพี่ทำให้หนูเข้มแข็ง
อ่านมาตั้งหลายปีแล้วแต่งออกมาอีกนะ
ส่วนกลอนข้างล่างนี้ คือ
กลอนที่พี่ปรายปรางค์แต่งให้เรา
(ใครเคยอ่านกลอนของใยไหมคงรู้จักพี่เค้านะ)


เหมือนตกอยู่ในกะทะทองแดง
ไม่รู้จะหมดแรง ในนรกขุมไหน
เวรกรรมชัด ๆ ที่ตัดสินใจ
ฝากชีวิตกับใคร ที่ไม่ใช่คนจริง


เหมือนมีหิมะ รอบกะทะทองแดง
รอบตัวล้าแล้งไปทุกสรรพสิ่ง
เย็นเยียบเงียบเหงา แค่ เรา จริง ๆ
การถูกทอดทิ้ง เป็นสิ่งทรมาน


......แต่.......
เมื่อฉันยังต้องอยู่ใน น ร ก
กะทะสกปรก ที่น้ำยังเดือดพล่าน
เมื่อหนีไม่พ้น ก็ต้อง "ทนทาน"
ไม่ใช่ดักดาน แค่ คอย รอ


จะละลายหิมะ ในกะทะทองแดง
วันที่ฉันแกร่ง พร้อมจะเดินต่อ
ทุกอย่างอยู่ที่ "ใจ" ไม่ใช่ "ใคร" ที่ค้ำคอ
เดียวดาย แต่ ไม่ท้อ ขอ สาบาน!!..


by : P'Praiprang,,



รู้ว่ามีคนรออ่านอยู่ รู้สึกดี๊ ดี,, เอาไว้มาเล่าใหม่นะ